To tylko niektóre punkty wybrane spośród wielu, jakie cechują dobrego ministranta.

Kim ministrant jest?

Ministrant - jest to osoba, która w zgromadzeniu liturgicznym wypełnia jakąś służbę dla innych, dla dobra całości. Ministrant to ten, który służy.

Kto może zostać ministrantem?

Ministrantem może zostać ten, kto:

Do ministrantów trzeba stosować słowa Chrystusa: "Nie wyście mnie wybrali, ale Ja was wybrałem". Kandydat na ministranta powinien więc być chłopcem odważnym, zdyscyplinowanym i posłusznym, uprzejmym dla starszych, zgodnym i opanowanym oraz posiadającym odpowiednie zdolności intelektualne.

10 zasad ministranta:

1. Ministrant kocha Boga i dla Jego chwały wzorowo spełnia swe obowiązki służby ołtarza.
2. Ministrant służy Chrystusowi Panu w ludziach.
3. Ministrant rozwija w sobie życie Boże.
4. Ministrant pracuje nad swoim charakterem i czuwa nad czystością serca i duszy.
5. Ministrant poznaje liturgię i żyje nią.
6. Ministrant modli się za Ojczyznę i służy jej rzetelną pracą.
7. Ministrant jest dobrym synem i bratem.
8. Ministrant swoją chrześcijańską postawą wnosi wszędzie prawdziwą radość.
9. Ministrant przez swoją pilność i sumienność staje się przykładem dla innych.
10. Ministrant podobnie jak kapłan stara się być niejako drugim Chrystusem.

Dokumenty Kościoła:

Sobór Watykański II w Konstytucji o liturgii mówi: "Czynności liturgiczne nie są czynnościami prywatnymi, lecz kultem Kościoła, będącego "sakramentem jedności", a Kościół to lud święty, zjednoczony i zorganizowany pod zwierzchnictwem biskupów.

Dlatego czynności liturgiczne należą do całego Ciała Kościoła uwidoczniają je i na nie oddziaływują. Poszczególnych natomiast jego członków dosięgają w różny sposób, zależnie od stopnia święceń, urzędów i czynnego udziału" (KL 26).

"W odprawianiu liturgii każdy spełniający swą funkcję, czy to duchowny czy świecki, powinien czynić tylko to i wszystko to, co należy do niego z natury rzeczy i na mocy przepisów liturgicznych" (KL 28). "Ministranci, lektorzy, komentatorzy i członkowie chóru również spełniają prawdziwą funkcję liturgiczną. Niech więc wykonują swój urząd z tak szczerą pobożnością i doskonałością, jak to przystoi wzniosłej posłudze i odpowiada słusznym wymaganiom Ludu Bożego. Należy więc starannie wychować te osoby w duchu liturgii oraz przygotować do odpowiedniego i zgodnego z przepisami wykonywania przypadających każdemu czynności (KL 29).

I Synod Diecezji Katowickiej mówi, że godne sprawowanie liturgii świętej, jako istotnej funkcji życiowej Kościoła, domaga się istnienia parafialnych zespołów służby liturgicznej. W tym celu Synod nakazuje prowadzić zespół służby liturgicznej przy każdym kościele, aby pod kierunkiem duszpasterzy dobrze wykonywano służbę liturgiczną w kościołach diecezji - a zwłaszcza dobrze przygotowywano liturgię niedzielną i świąteczną. Zadaniem duszpasterzy służby liturgicznej jest także praca wychowawcza z wszystkimi członkami zespołów parafialnych, uwzględniająca ich formację wewnętrzną i apostolską, a także pielęgnowanie powołań kapłańskich.

Funkcje w zgromadzeniu liturgicznym:

W zgromadzeniu liturgicznym każdy uczestniczy czynnie wykonując swoje zadanie, zależnie od stopnia święceń i funkcji.

Na mocy święceń wypełniają swoje funkcje: Biskup, Kapłan i Diakon.

Wśród wiernych swoje funkcje liturgiczne wypełnia schola lub chór. A szczególne funkcje wypełniają: w prezbiterium: lektor, psalmista i akolita; poza prezbiterium: komentator, porządkowy i zbierający ofiary.

Może być również wyznaczony ceremoniarz, czuwający nad wykonaniem wszystkich służb z godnością i w porządku.

Posługi liturgiczne:

W archidiecezji katowickiej przyjmuje się następujące stopnie służby liturgicznej:

Nazwy stopni przyjęto od funkcji, jaką spełnia ministrant w zgromadzeniu eucharystycznym - szczególnie w czasie Mszy św. niedzielnej i świątecznej oraz od funkcji, jakie spełnia we wspólnocie ministranckiej.

Znaczenie stopni ministranckiej służby:

Reguły świętej służby:

Ministranci w odprawianiu Mszy św. wraz ze wszystkimi wiernymi stanowią "naród święty, lud nabyty i królewskie kapłaństwo, aby składać Bogu dzięki, a niepokalaną hostię ofiarować nie tylko przez ręce kapłana, lecz razem z nim uczyć się siebie składać w ofierze". Pełne uczestniczenie w zgromadzeniu eucharystycznym wraz ze wszystkimi jest dla ministranta zaszczytnym przywilejem i podstawowym obowiązkiem.

Ministranci wezwani, aby świadczyć jakąś szczególną posługę, w czasie odprawiania Mszy św. służą ludowi Bożemu z radością i wtedy zajmują miejsce w prezbiterium oraz ubierają strój liturgiczny. Jeżeli nie spełniają specjalnej posługi w danym zgromadzeniu, zajmują miejsce wśród wiernych.

Ministranci spełniający swoją funkcję powinni wykonywać tylko to i wszystko to, co do nich należy. Jeżeli jest kilka osób, które mogą wypełnić tę samą posługę, wtedy nic nie stoi na przeszkodzie, by różne części tej samej posługi podzielili między siebie. W ten sposób w samym sposobie odprawiania będzie ukazywał się Kościół zorganizowany w różnych stopniach święceń i różnych posługach.

Ministranci nie mogą nigdy przeszkadzać wiernym w skupionym uczestnictwie w poszczególnych częściach Mszy św. Dlatego muszą unikać poruszania się w prezbiterium i wykonywania czynności zwłaszcza wtedy, gdy trwa modlitwa celebransa lub czytanie słowa Bożego, kiedy wszyscy powinni słuchać.

Ołtarz jest miejscem sprawowania Najświętszej Ofiary i stołem Świętej Uczty, a nie magazynem do składania niepotrzebnych przedmiotów. Na ołtarzu zawsze mogą znajdować się tylko przedmioty w danej chwili potrzebne do spełniania liturgicznych czynności.

(materiał przysłał: Piotrek Wróblewski)